معمولا از خوردن چیزهای جدید واهمه دارم.کلن میترسم مزه ها و خوردنی های جدید را تجربه کنم؛حتی اگر آن جدید یک نوع پاستا باشد برای من.اما این مدلش دیگر آنقدر در اینستاگرام و جاهای دیگر به من چشمک زد که دل به دریا زدم و دست به کار شدم و با یک سس من درآوردی پختمش.سسش را از طعم های آشنای خودم دوست،درست کردم که دیگر خیلی جدید نباشد.ولی خدایی نخندین!همون ماکارونی رشته خودمونه اطواریش کردن خخخخخ.حالا ببینین من که با یه فرم جدید ماکارونی اینقدر میترسم و نمیتونم باهاش کنار بیام،برم چین اونجا بخوام غذا بخورم...همون هفته اول از گرسنگی تلف میشم.اصن بخاطر همین غذاهاشونه که نمیرم اونجا مگر نه که اصن مشکل دیگه ای نیس ~_• روش هم کلی پنیر پیتزا ریختم ها! بدون پنیر که نمیشه^_^

لیلا حاتمی:ما تو جوونی عاشق هم میشیم اما هی برا هم خطرناک تر...ما معتاد همیم،خیال می کنیم عاشقیم... "حکم" به کارگردانی مسعود کیمیایی ما خیلی وقتا معتاد میشیم،عادت میکنیم،دل نمی بندیم،وابسته میشیم.وابستگی از سره نیازه نه علاقه.یه وقتایی عشق اصلا وجود نداره بلکه فقط یه توهمه،یه خیاله.فکر میکنیم که عاشق ما شده اما فقط یک آن حواسش سمت ما پرت شده.فکر میکنیم صاحب چیزی هستیم در حالی که آن،امانتی بیشتر نبوده...ما در حقیقت تنها صاحب و مالک آن نسکافه ی داغ توی لیوان هستیم که وقتی به خانه می آییم بعد از یک روز شلوغ و یخ،گلویمان را تازه و توی دلمان را گرم می کند...